Yine canımız sıkıldığı için sürekli gülsek.

Yine canımız sıkıldığı için sürekli gülsek. Her gün bakıyor, görüyorum. Beni özlediğine dair ufak bir cümle, bir ima görsem direk mesajlara boğacakmışım gibi seni. Ama değil. Bu özlem ne zaman biter?

Dediğim günlerde gelmiştin. İçimden defalarca; “Kaçıncı bu gözyaşı senin için dökülen bilmiyorum ama içimde bir deniz var ve ben boğuluyorum.” diyordum. Sesimi duymuş gibi gelmiştin. Senin gelmen bana gidişini hatırlattı.

Bir insanın gidişini kıskanır mı bir insan? Kıskandım. Yarım kalmış hikayelere rağmen, sonunu merak etmekten vazgeçtiğin anı kıskandım.
Keşfedilecek bir çok yanın vardı, bu yüzden bu hikaye benim için hep yarımdı. Daha seninle çok merak edipte henüz izlemediğimiz o filmle ilgili konuşacaktık. Sevdiğine çok emin olduğum bir gösteriye ‘Beğenmedim.’ diyeceğin yeni nice gösteriler izleyecektik. Ben daha dökülen güz yaprakları kadar sevgilim diyecek, sen her defasında yine o şımarık adam olacaktın. Daha bizim etmemiz gereken kavgalar vardı. Daha günlerce sebepsiz susmalarımız vardı. Daha bir gece vakti aynı gökyüzüne bakıp yine umut dolacağımız geceler vardı. Şimdi sen bu hikayeyi bırakıp gittin ya, sen hep yarımsın benim için. Ben seni tam olarak tanımıyorum, tam olarak sevmiyorum, tam olarak hissetmiyorum. Tamamlanacak bir hikaye varken neden gittin? İyi ya da kötü bir sonumuz varken aptalca sebepler arkasına sığınıp bir gece vakti beni neden öylece bırakıp gittin? Neden hiç yürekten söylediğine inanmadığım o cümleler çıktı ağzından? Sana soracağım bir çok nedenim var. Daha öpeceğim dudakların, sarılacağım boynun var.